دیوان شمس - رباعیات

این قطعه دربردارنده نگاهی رندانه و سرشار از فروتنی و استغنای طنزآمیز است که در آن، شاعر با نفی ارزش‌های مادی و اعتبارات اجتماعی، به نوعی رهایی از تعلقات دنیوی دست یافته است.

فضا، فضایی از بی‌نام‌ونشانیِ آگاهانه است؛ جایی که گوینده با کوچک‌شمردنِ تمام دارایی و حتی وجودِ خویش، از داوری‌های مردم بریده و به مرتبه‌ای از 'هیچ‌بودن' رسیده است که در آن، معیارهای رایجِ دنیا برای سنجشِ ارزشِ انسان، رنگ می‌بازد.