دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۱۰
مولوی
چون می دانی که از نکوئی دورم
گر بگریزم ز نیکوان معذورم
او همچو عصا کش است و من نابینا
من گام به خود نمیزنم مأمورم