دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
مولوی
تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
چون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح ترا سجده کنان میگویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم