دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر حال خوش و بی‌خیالی عارفانه‌ای است که در آن، سالک طریق عشق، فارغ از تهدیدهای دنیوی و قید و بندهای زمانی، به آرامشی درونی دست یافته است. شاعر در این قطعه، خود را مسافر وادی رهایی معرفی می‌کند که دیگر هراسی از ملامت دیگران یا سختی‌های روزگار ندارد.

مضمون اصلی، گذار از دلبستگی‌های دنیوی و رسیدن به مرتبه‌ای است که در آن، مفاهیم متضادی چون سود و زیان یا نیک و بد، اعتبار خود را از دست داده‌اند. این رهایی، ناشی از مستی حقیقت و عشق است که فرد را از دایره تنگ زمان و مکان فراتر می‌برد.