دیوان شمس - رباعیات

این اشعار بازتابی از اشتیاق عمیق و حال‌وهوای دلپذیر وصال است؛ جایی که شاعر با بازگشت به سوی محبوب، گویی دوباره به آرامش اصلی خود می‌رسد. فضا آکنده از تقدس و حرمت‌گذاری به مقام معشوق است که او را هم‌سنگ کعبه و مقصد نهایی می‌داند.

در این بیت‌ها، شاعر نشان می‌دهد که قدرت حضور معشوق به‌قدری بالاست که تمامی منطق‌ها و قرارهای قبلی عاشق را که در تنهایی و دوری چیده بود، درهم می‌شکند و تنها چیزی که اعتبار می‌یابد، نگاه به چهره یار است.