دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۶۰
مولوی
ای دل چو بهر خسی نشینی چکنم
وز باغ مدام گل نچینی چکنم
عالم همه از جمال او روشن شد
تو دیده نداری که ببینی چکنم