دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲
مولوی
امشب همه شب نشسته اندر حزنم
فردا بروم مناره را کارد زنم
خشم آلودست اگرچه با ماست صنم
در چاه رسیده ام ولی بی رسنم