دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر احوالِ عارفِ واصل است که در غرقابِ حضورِ معشوقِ ازلی، خویشتنِ خویش را از دست داده است. شاعر به تضادِ عجیبی اشاره دارد: نزدیکیِ بی‌نهایت به حقیقت، باعث دوری از امورِ اعتباری و دنیوی شده و شدتِ آگاهی به ذاتِ الهی، منجر به بیخبری از خود و پیرامون گشته است.

این فضایِ شعری، مملو از حیرتِ عرفانی است؛ حالتی که در آن، عقلِ جزئی در برابرِ عظمتِ حضور، فرو می‌پاشد و آشفتگیِ ظاهری، نشانه‌ای از کمالِ درونی و وحدت با معشوق است.