دیوان شمس - رباعیات

این ابیات در فضایی عرفانی با بهره‌گیری از نماد «حلقه» سروده شده‌اند که در اینجا به معنای دربند ماندن، محدودیت و فاصله میان عاشق و معشوق است. شاعر از وضعیت خود سخن می‌گوید که همچون حلقه‌ای بر درِ خانه یار، از وصال بازمانده و پشت در مانده است.

پیام اصلی ابیات، دعوت به گذر از ظاهر و محدودیت‌هاست. شاعر تأکید دارد که اگر انسان می‌خواهد به حقیقتِ بینایی یا شهود دست یابد، باید از حصار «حلقه» (که نمادِ وابستگی‌های دنیوی یا تعلّقات است) رها شود و به سوی مقصود حقیقی پرواز کند.