دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر فضایی آکنده از اندوه و استیصال است که شاعر در آن، زندگی و سرنوشت خویش را به مطبخی تشبیه کرده که تنها محصولش برای او، رنج و بلاست. گویی تقدیر، پیوسته او را به ضیافتی از غم دعوت می‌کند و گریزی از آن نیست.

استعاره‌های به‌کاررفته در متن (مانند مطبخ و مائده)، مفهومِ رنج را به امری ملموس و پیوسته تبدیل کرده است که از منبعی ناشناخته و در اشکال گوناگون به سوی شاعر سرازیر می‌شود و بوی جگر سوخته که نماد رنجِ عمیق است، فضای شعر را پر کرده است.