دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۱۶
مولویدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این ابیات بازتابی از احوالِ عاشق در پیشگاه معشوق است که با نگاهی آکنده از شرمساری و حیرت، رفتارهای گذشته خویش را بازخوانی میکند.
شاعر در این کلام، بیتابی و بیقراری خود را در برابرِ دلستان به تصویر میکشد و با تأملی کنایهآمیز، از اینکه چگونه با وجودِ لطف و مهربانیِ معشوق، به اعمالی نسنجیده دست میزده، ابراز شگفتی میکند.
معنای روان
آن رفتارهایی را که در حضور محبوبِ دلربا انجام میدادم.
نکته ادبی: دلستان به معنای معشوقی است که دل را میرباید.
مانند افرادِ مست و بیخبر از خود، با هیجان و شادیِ مفرط، دستافشانی میکردم.
نکته ادبی: دستفشان کنایه از شادی و بیقراریِ مفرط است که نتیجهی تأثیرِ معشوق بر عاشق است.
آرایههای ادبی
مانند کردنِ حالِ خود به مستان برای نشان دادنِ بیاختیاری و هیجان در برابر معشوق.
کنایه از شادی و بیقراریِ مفرط که ناشی از شورِ عشق است.
استفاده از پرسش برای نشان دادنِ شرمندگی و تعجب از رفتارهای گذشته و عدم درکِ چراییِ آن سبکسریها.