دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۱۳
مولوی
آن کس که ببست خواب ما را بستم
یارب تو ببند خواب او را به کرم
تا باز چشد مرارت بی خوابی
و اندیشه کند به عقل ارجم ترحم