دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۰۸
مولوی
آمد بت خوش عربدهٔ می کشیم
بنشست چو یک تنگ شکر در پیشم
در بر بنهاد بر بط و ابریشم
وین پرده همی زد که خوش و بیخویشم