دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴
مولوی
نومید مشو امید می دار ای دل
در غیب عجایب است بسیار ای دل
گر جمله جهان قصد به جان تو کنند
تو دامن دوست را نه بگذار ای دل