دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۹۴
مولوی
حاشا که کند دل به دگر جا منزل
دور از دل من که گردد از عشق خجل
چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد
هم سرمهٔ دیده ای و هم قوت دل