دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۸۲
مولوی
آنکس که ترا دید و نخندید چو گل
از جان و خرد تهیست مانند دهل
گبر ابدی باشد کو شاد نشد
از دعوت ذوالجلال و دیدار رسل