دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با نگاهی عرفانی به جهان هستی، تغییر و تحولات مداومِ دنیا را پرده‌ای بر چهره‌ی جمالِ حق می‌دانند. شاعر بر این باور است که آنچه ما در جهانِ مادی به عنوان رنگ‌ها و دگرگونی‌های گوناگون می‌بینیم، در واقع جلوه‌گری‌های معشوقی زیبا و شوخ‌طبع است که از پشت پرده‌ی این جهان، بر ما نظاره‌گر است.

در بخش دوم، شاعر حرکتِ افلاک و ناآرامی‌های درونی انسان را به نیروی عشقِ الهی پیوند می‌زند. او معتقد است که تمامیِ شور و تپشِ دل‌ها و حتی گردشِ نظام‌مندِ نُه گنبد آسمان، نه امری تصادفی، بلکه ناشی از جذبه و عشقِ همان معشوقِ ازلی است که جهان را به تکاپو واداشته است.