دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با زبانی سرشار از اغراق و شورِ عاشقانه، بر شدتِ بی‌مانندِ رنج و اشتیاقِ شاعر تأکید دارند. شاعر با بهره‌گیری از تصویرسازی‌های کیهانی و مقایسه‌ای میانِ خود و سایرِ عاشقان، سعی دارد عمقِ فاجعه‌بارِ درونی‌اش را که فراتر از تاب و توانِ طبیعت و دیگر انسان‌هاست، به تصویر بکشد.

فضای حاکم بر این سخن، فضایی است سرشار از تنهاییِ وجودی و دردی که شاعر آن را منحصر به خود می‌داند؛ دردی که حتی خورشیدِ تابان را نیز در برابرِ عظمتِ خود به حیرت و ناتوانی وامی‌دارد.