دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر شوریدگی و تسلیم محض عاشق در برابر معشوقی است که مظهر قدرت و حیات‌بخشی است. شاعر در اوجِ شیفتگی، مرز میان رنجِ برخاسته از عشق و نابودی به دستِ معشوق را ترسیم می‌کند و خواستارِ آن است که معشوق، دست از آزارِ مستقیم بردارد، چرا که پیوند میان آن‌ها فراتر از پیوندِ میانِ آفریدگار و آفریده است.

مضمون اصلی، استغاثه عاشق به درگاه معشوق است که او را پدیدآورنده و حیات‌بخشِ خویش می‌داند. شاعر معتقد است کسی که خود، نهالِ وجودِ عاشق را کاشته و او را پرورانده است، نباید او را به خواری بکشاند یا از میان ببرد؛ چرا که این کار با منطقِ عشق و ربوبیتِ معشوق در تضاد است.