دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر اندوهِ جانکاهِ جدایی از معشوقی یگانه است که به دلیلِ کمالِ زیبایی‌اش، فقدان او بسیار گران می‌آید. شاعر با زبانی حزین اما پذیرنده، از حسرتِ ناتمامِ تماشای چهره محبوب سخن می‌گوید که پیش از آنکه چشمِ دل سیر شود، از دست رفته است.

در بخشِ پایانی، نگاهی واقع‌گرایانه و فلسفی به ماهیتِ گذرایِ خوشی‌ها دارد. شاعر با تمثیلِ گل و خار، به این حقیقت اشاره می‌کند که زیبایی‌ها و لحظاتِ ناب همچون گل سپری می‌شوند و آنچه از آنِ باقی می‌ماند، خارِ گزنده و رنجِ دوری و ملالِ ناشی از فقدان است.