دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۳۲
مولوی
خائیدن آن لب که چشیدی شکرش
مالیدن دستی که کشیدی بسرش
نگذارد آنکه او به جان و جگرش
آب حیوان همی رسد از اثرش