دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲۹
مولوی
تا در نزنی بهر چه داری آتش
هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش
عیاران را ز آتش آمد مفرش
عیار نه ای ز عاشقان پا درکش