دیوان شمس - رباعیات

این ابیات دعوتی است به سفری درونی و معنوی، که در آن سالک تشویق می‌شود با دست‌شستن از وابستگی‌های دنیوی و پیوستن به حقیقتِ ازلی، به جاودانگی دست یابد. فضا، فضایِ شور و مستی عارفانه است که در آن، جانِ انسان به مثابه شرابی در خمره تن، به جوش و خروش درمی‌آید تا از ناخالصی‌ها پالایش شود.

مقصودِ نهایی شاعر، رسیدن به مقام یگانگی و وحدت است؛ جایی که سالک دیگر دوگانگیِ عاشق و معشوق را حس نمی‌کند و در می‌یابد که آن حقیقتِ متعالی، در درونِ جانِ خودش نهفته است. در این مرتبه، فرد خود هم طالبِ وصال است، هم خودِ وصال و هم نوشنده‌یِ این شرابِ الهی.