دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴
مولوی
گه باده لقب نهادم و گه جامش
گاهی زر پخته گاه سیم خامش
گه دانه و گاه صید و گاهی دامش
این جمله چراست تا نگویم نامش