دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر احوال عاشقی است که در کشاکش عشق پرشور و بی‌پایان، به چنان شوری رسیده که سراسر وجودش در التهاب است. شاعر با بهره‌گیری از تصویرسازی‌های کلاسیک مانند آتش و باده، نشان می‌دهد که چگونه یاد محبوب، عقل و آرامش را از او سلب کرده و او را به مستی و بی‌خودی کشانده است.

در بخش دوم، شاعر از سوز و گداز فراق سخن می‌گوید؛ اشتیاقِ وصال، آرامش را از او ربوده و او را به سرگشتگی و فریاد واداشته است. این فضای کلی، بازتاب‌دهنده‌ی تجربه‌ی درونیِ عاشقی است که در طلبِ وصالِ محبوب، از خود بیخود شده و جهانِ پیرامونش را با ناله‌های خود دگرگون می‌کند.