دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۶۶
مولوی
من بودم و دوش آن بت بنده نواز
از من همه لابه بود و از وی همه ناز
شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید
شبرا چه گنه حدیث ما بود دراز