دیوان شمس - رباعیات

این اشعار با لحنی عتاب‌آلود و انتقادی، مخاطب خود را که فردی صاحب‌منصب و مدعی است، به صداقت و درستی فرا می‌خواند. شاعر بر این باور است که تکیه بر ظواهرِ دنیوی، مقام اجتماعی و محاسنِ بلند، بدون داشتنِ جوهره‌ی حقیقی و معنوی، بی‌فایده و مایه فریب است.

درونمایه‌ی اصلی این ابیات، تقابل میان «حقیقت» و «مجاز» است؛ شاعر از مخاطب می‌خواهد که دست از خودنمایی و تظاهر بردارد و به جای پرداختن به بازی‌های دنیوی، خود را برای درکِ حقیقتی ازلی و بی‌انتها آماده سازد.