دیوان شمس - رباعیات

در این ابیات، شاعر به تقابل میان کوتاهیِ عمر آدمی و وسعتِ آرزوهای او اشاره دارد. این کلام، نمایانگرِ اضطرابی وجودی است که در آن، انسان با وجودِ فرصتی بسیار اندک برای زیستن، گرفتارِ خیالاتِ دور و دراز گشته و از واقعیتِ گذرا بودنِ عمر غافل مانده است.

همچنین فضا و لحن شعر، هشداری است به انسان تا با درکِ سختی و هولناکیِ پیش‌رو که به روزِ قیامت تشبیه شده است، از تن‌آسایی و اهمال‌کاری پرهیز کند و بداند که در گذرگاهِ عمر، مجالی برای آسودگی‌های بیهوده وجود ندارد.