دیوان شمس - رباعیات

ای معشوقی که چون شمعی درخشان و آراسته جلوه‌گری می‌کنی، چهره‌ات را بر من نمایان کن تا با بهره‌مندی از حضورِ تو، به ناز و شادمانی بپردازم و دیگر نیازی به انجامِ مناسکِ ظاهری همچون روزه و نماز نداشته باشم.

تا زمانی که در کنارِ تو هستم، تمامِ هستی و اعمالِ من، حتی آنچه مجازی می‌نماید، به نماز و عبادتِ خالص تبدیل می‌شود؛ اما به محضِ آنکه از تو دور می‌مانم، حتی نماز و عباداتِ من به امری بی‌روح و ناپایدار بدل می‌گردد.