دیوان شمس - رباعیات

این کلامِ کوتاه و عمیق، تصویری از عشق را به عنوان حقیقتی بیدار و جاودان ترسیم می‌کند که هرگز به ورطه‌یِ خوابِ غفلت نمی‌افتد. شاعر، عشق را موجودیتی زنده و آگاه می‌داند که همواره هشیار است و همین بیداریِ دائمی، سبب می‌شود تا از دیدگاهِ ناظرانِ ناآگاه و بی‌خبر پنهان بماند و آنان را یارایِ ادراکِ آن نباشد.

در لایه‌یِ دیگر، سخن از رازی میانِ عاشق و عشق است که فراتر از دایره‌یِ واژگان می‌رود. این هم‌سخنیِ خاموش، نشان‌دهنده‌یِ آن است که عالی‌ترین مراتبِ عشق، در سکوت و ناگفته‌ها نهفته است و نه عاشق و نه حقیقتِ عشق، هیچ‌کدام مایل به آشکار کردنِ این سِرّ در قالبِ کلمات نیستند.