دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۰۷
مولوی
گر جان داری بیار جان باز آخر
آنجای که برده ای ز آغاز آخر
یک نکته شنید جان از آنجا آمد
صد نکته شنید چون نشد باز آخر