دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۰۴
مولوی
سیلاب گرفت گرد ویرانهٔ عمر
آغاز پری نهاد پیمانهٔ عمر
خوش باش که تا چشم زنی خود بکشد
حمال زمانه رخت از خانهٔ عمر