دیوان شمس - رباعیات

این ابیات دعوتی است به سفری درونی و عرفانی که سالک را از قید و بندهای محدودکننده مادی و دویی‌ها رها می‌سازد. شاعر با بهره‌گیری از تمثیل‌های قدرتمند، مخاطب را ترغیب می‌کند تا با شجاعت و بلندنظری، به ژرفای وجود خویش نفوذ کند و به حقیقتی ورای ظواهر دست یابد.

سخن بر مدارِ عبور از مرزهای زمانی و مکانی می‌چرخد. توصیف مقامی که در آن نه زمان معنا دارد و نه مکان، نشان‌دهنده جایگاهِ شهود و وحدت است که تنها با چشمی بی‌نیاز از ما‌سوی‌الله و روحی آزاده قابل دستیابی است.