دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با تکیه بر جهان‌بینی عرفانی، مخاطب را به دوری از تکبر و غرورِ خودساخته فرا می‌خوانند و او را به سوی فروتنی و تسلیم در برابر حقیقت مطلق دعوت می‌کنند. شاعر با رویکردی که عقلِ مصلحت‌اندیش را مانعِ رسیدن به کمال می‌داند، انسان را تشویق می‌کند تا حصارِ «من» و «هستیِ» مجازیِ خود را بشکند و در دریای بی‌کرانِ عشق الهی مستغرق شود.

محور اصلی کلام، مفهوم متعالی «فنا» است. از نظر شاعر، تا زمانی که فرد در بندِ خودبینی و هستیِ دنیوی باشد، از حقیقتِ دوست دور است؛ بنابراین، رها کردن این هستیِ محدود و پیوستن به نیستیِ عارفانه، یگانه راه رسیدن به وصل و رهایی از بندهای وابستگی است.