دیوان شمس - رباعیات

ای معشوق، غبارِ خاکِ آستانِ تو برای من از آبِ مقدسِ کوثر در بهشت هم گواراتر و ارزشمندتر است. در مسیرِ عاشقیِ تو، من ترجیح می‌دهم که با پایِ خود (نماد خدمت و حرکت) برای رسیدن به تو گام بردارم، تا اینکه بخواهم با سَر و غرورِ خود در راهِ تو حرکت کنم؛ به عبارتی، تواضع و خدمتِ عملی را برتر از ادعاهای عقلانیِ «سر» می‌دانم.

هنگامی که ماه، نوایِ ساز و آوازِ عشقِ تو را شنید، از خود بی‌خود شد و به دو نیم تقسیم گشت و گفت: این شکلِ دایره‌ای (که شبیه به قابِ دف است) برای من شایسته‌تر است تا بتوانم در رقصِ عشقِ تو شریک باشم.