دیوان شمس - رباعیات

این ابیات سرشار از مضامین عرفانی و اشتیاق برای وصال و یکپارچگیِ وجود است. شاعر در این قطعه، خداوند را خطاب قرار می‌دهد و از او می‌خواهد که ذهن و جانِ پریشانِ سالک را که در بندِ تعلقات دنیوی و تفاوت‌های اعتباری (مانند خواجه و بنده) گرفتار شده است، به وحدت برساند و با دمیدنِ روحِ تازه، او را از مرگِ غفلت به حیاتِ جاودانِ عشق بازگرداند.

فضای کلی شعر، فضایی روحانی و سرشار از امید به تحولِ درونی و بازگشت به اصلِ خویشتن است. شاعر با استفاده از نمادهای دینی، مفهومِ «رستاخیزِ معنوی» را به تصویر می‌کشد که در آن، عاشق با شنیدنِ ندایِ حق، از خودِ محدودِ خویش عبور کرده و به مرتبه‌یِ جدیدی از هستی می‌رسد.