دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۷
مولوی
هم کفرم و هم دینم و هم صافم و درد
هم پیرم و هم جوان و هم کودک خرد
گر من میرم مرا مگوئید که مرد
کو مرده بدو زنده شد و دوست ببرد