دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۳
مولوی
هر موی زلف او یکی جان دارد
ما را چو سر زلف پریشان دارد
دانی که مرا غم فراوان از چیست
زانست که او ناز فراوان دارد