دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۲
مولوی
هر لقمهٔ خوش که بر دهان میگردد
میجوشد و صافش همه جان میگردد
خورشید و مه و فلک از آن میگردد
تا هرچه نهان بود عیان میگردد