دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۵۰
مولوی
هر کو بگشاده گرهی می بندد
بر حال خود و حال جهان میخندد
گویند سخن ز وصل و هجران آخر
چیزیکه جدا نگشت چون پیوندد