دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۳۰
مولوی
مه را طرفی بماه رو میماند
چیزیش بدان فرشته خو میماند
نی نی ز کجا تا بکجا مه که بود
جان بندهٔ او بدو خود او میماند