دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۲۸
مولوی
من بی خبرم خدای خود میداند
کاندر دل من مرا چه میخنداند
باری دل من شاخ گلی را ماند
کش باد صبا بلطف می افشاند