دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۲۵
مولوی
مگذار که وسوسه زبونت گیرد
چون مار به حیله و فسونت گیرد
تا آن مه بی چون کند آهنگ گرفت
حیران شود آسمان که چونت گیرد