دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۰۴
مولوی
کی غم خورد آنکه شاد مطلق باشد
واندل که برون ز چرخ ازرق باشد
تخم غم را کجا پذیرد چو زمین
آن کز هوسش فلک معلق باشد