دیوان شمس - رباعیات

به او گفتم که درد عشق تو به من رسیده و وجودم را گرفته است؛ پاسخ داد که خوشا به حال آن روح و جان آزاده‌ای که به این دردِ مقدس دچار شده است.

گفتم که دلم از رنج فراق خون گشته و به شکل اشک از چشمانم جاری شده است؛ در پاسخ گفت این شوری که در تو پدید آمده و این اشک خونینی که می‌ریزی، تجربه‌ای بی‌مانند است که نصیب هر کسی نشده است.