دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۹۰
مولوی
گر هر دو جهان ز خار غم پر باشد
از خار بترسد آنکه اشتر باشد
ور جان و جهان ز غصه آلوده شود
پاکیزه شود چو عشق گازر باشد