دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر وضعیتی جانکاه از شوریدگی و رنجِ عمیقِ درونی است که در آن، شاعر میانِ دو راهیِ سختِ سکوت و فریاد گرفتار آمده است. در این ساحتِ دشوار، نه خاموشی مرهم است و نه آشکار کردنِ راز، چرا که در هر دو صورت، آتشِ عشق یا دردِ درون، هستیِ آدمی را به فنا می‌کشاند.

فضای حاکم بر این سخن، آکنده از حیرت و اضطرابِ وجودی است. شاعر گویی از تجربیاتی سخن می‌گوید که فراتر از توانِ طاقت‌فرسایِ انسانی است و گستره‌یِ آن نه تنها فرد، بلکه تمامِ جهان و آخرت را در کامِ خود فرو می‌برد.