دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۷۵
مولوی
قد الفم ز مشق چون جیم افتاد
آن سو که توئی حسن دو میم افتاد
آن خوبی باقی تو ایجان جهان
دل بستد و اندر پی باقیم افتاد