دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به یک حقیقت فلسفی و بنیادین اشاره دارند که نام‌گذاری‌ها، القاب و پنهان‌کاری‌های ظاهری هرگز نمی‌توانند ماهیت حقیقی اشیاء و واقعیت‌های جهان را دگرگون سازند. شاعر با نگاهی خردمندانه بر این باور است که حقیقت، مستقل از ادراک و اوهام آدمی، جایگاه خود را حفظ می‌کند.

در واقع، پیام اصلی این است که تلاش برای تغییر دادن واقعیت از طریق سرپوش نهادن یا تغییر نام، بیهوده است؛ چرا که ذاتِ هر پدیده، فارغ از آنچه ما به آن نسبت می‌دهیم یا درباره‌اش می‌گوییم، به هویت اصلی خویش باقی می‌ماند.