دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۶۸
مولوی
عقل و دل من چه عیشها میداند
گر یار دمی پیش خودم بنشاند
صد جای نشیب آسیا میدانم
کز بی آبی کار فرو میماند